wetgeving

MobileMac review: de DJI Spark is de ideale pop-up drone

Net toen iedereen dacht dat we het qua innovatie op drone gebied wel even gehad hebben verscheen er begin dit jaar een gerucht dat DJI naast de Mavic Pro ook nog een kleinere drone ging lanceren. Het bleek te gaan om de DJI Spark die je kan zien als een selfie drone maar ook als instapmodel voor iedereen die snel even een foto of video wil maken op een veilige manier. Daarnaast heeft de Spark een aantal verbeteringen die ten opzichte van de Mavic iets meer doordacht zijn zoals de ophanging van de gimball en de camera. In deze MobileMac review kijken we uitgebreid naar de DJI Spark die inmiddels volop verkrijgbaar is vanaf €599,00.

De DJI Spark is verkrijgbaar in de kleuren wit, lichtgroen, geel, blauw en rood. Naast de standaard versie van €599,00 in deze review is er ook nog een fly-more combo pakket te koop voor €799,00. Een hoop geld maar wel het overwegen waard omdat je daarbij niet alleen een extra accu krijgt maar ook een Spark Remote Controller, een acculader (charging hub) om maximaal 3 accu’s tegelijkertijd op te laden, Prop Guards, een tas en acht propellers.

Helaas was deze fly-more comboset nog niet verkrijgbaar op het moment dat wij de Spark kochten en waren we genoodzaakt om achteraf nog 2 extra accu’s (€112), een charging hub (€79) en de Spark Remote Controller van €179 te kopen. Daarmee zijn we ook ruimschoots over het aankoopbedrag van het fly-more combo pakket heen gegaan. Goedkoop was in dit geval echt duurkoop en het is eigenlijk best raar dat DJI deze extra aanvullende set niet gewoon los verkoopt voor eigenaren van een standaard Spark.

Het uitpakken van de Spark doet je al gauw denken aan Apple producten. Alles zit keurig verpakt. Links zie je de doos waarin de Spark zit en rechts een zwart doosje van karton met accessoires zoals de oplader.

De Spark zit verpakt in een opbergcase die gemaakt is van zwart polystyreen. Deze doos van piepschuim is redelijk duurzaam en werkt prima als case voor de Spark. Op het deksel zit een opliggend DJI logo zodat je bij het openen van de doos goed ziet wat de bovenkant is. Rondom de doos zit een label van karton met daarop de tekst dat je voor €69 ook nog DJI Care kan kopen. Het is een soort Apple Care voor je drone waarmee je binnen één jaar na aankoop je Spark tot wel twee maal kan laten vervangen. Volgens de voorwaarden zelfs als je Spark onverhoopt een keer in de zee valt maar voorwaarde is wel dat je de Spark normaal gebruikt. De extra garantie is verbonden aan het serienummer van je Spark en moet binnen 48 uur na aankoop van de Spark worden gekocht en geactiveerd.

In de doos tref je naast de Spark ook een setje reserve propellers aan. In de doos zitten nog uitsparingen voor twee extra accu’s en een setje extra propellers. In de case is geen ruimte voor de bijgeleverde USB-oplader en dat is logisch omdat de meeste mensen de drone na gebruik thuis pas weer opladen.

Als je de Spark voor het eerst uit de doos haalt valt meteen op hoe goed de bouwkwaliteit is. Alle onderdelen voelen zeer duurzaam aan. Kwetsbare onderdelen zoals de sensoren en de camera zijn voorzien van stickers en moet je voor de eerste vlucht verwijderen.

De vouwbare propellers lijken qua constructie identiek aan de Mavic Pro maar ze zijn bijna 50% kleiner, net als de rotors van de Spark die ook veel kleiner zijn. Toch zijn ze best krachtig want tot en met windkracht 5 konden we prima vliegen.

Aan beide zijkanten van de drone zitten twee rechthoekige gaatjes. Deze dienen als lucht uitlaat voor de koeling van de DJI Spark drone.

In eerder uitgelekte afbeeldingen van de Spark zie je duidelijk een ventilator plus koelribben. Die koeling is hard nodig want de Spark is eigenlijk een geavanceerde vliegende 24-core computer.

Aan de voor- en onderkant van de Spark zitten VPS sensoren (vision positioning system) die samen met de GPS en de 24-core computer dienen als slimme meetinstrumenten om objecten te herkennen en te ontwijken. Ze zitten niet op de achterkant van de Spark dus let goed op als je achteruit vliegt.

Nieuw is dat de sensor op de voorkant (3D Sensing System) van de Spark in staat is om personen te herkennen en dat je de drone kan besturen via (Palm Control mode) handgebaren. De Spark laat je opstijgen vanaf je hand en je kan hem vervolgens met je hand wenken om naar links of rechts te vliegen of omhoog en omlaag. Als je met je armen zwaait vliegt de Spark 3 meter achteruit en omhoog en dat is volgens DJI de ideale hoogte om een selfie te maken via een handgebaar. De LED’s onder de Spark gaan vervolgens knipperen en de Spark neemt na enkele seconden een foto. Als je de Spark weer wil laten landen zwaai je naar hem. De Spark vliegt terug naar het punt waar hij is opgestegen en als je, je hand uitsteekt land hij weer keurig op je hand. Via deze video kan je zien hoe dat werkt. Een grappige feature maar bediening via een iPhone werkt ook prima.

De Spark heeft een mechanische 2-assige verticale gimbal. De horizontale x-as ontbreekt maar via ingebouwde software die DJI ultra smooth technologie noemt merk je daar eigenlijk weinig van maar soms bij zijwaartste bewegingen mis je de horizontale x-as en dan zie je het in beeld mis gaan. Al met al is de Spark in staat om zeer stabiele beelden te registreren. Met je iPhone kan je de camera laten tilten (van boven naar beneden) maar pannen (van links naar rechts) is niet mogelijk. Dit kan je natuurlijk ondervangen door je drone zijwaarts te laten draaien maar dat vergt enige oefening omdat je dan al snel schokjes in beeld ziet.

De Spark is voorzien van een f/2.6 groothoeklens van 5 elementen die qua beeldhoek vergelijkbaar is met een 25mm lens. Ondanks de groothoek heeft de camera weinig vertekening in de hoeken en zijn er nauwelijks chromatische aberraties waarneembaar. De beelden zijn soms net iets te scherp en net iets te donker maar daar gaat DJI in toekomstige software updates vast wel iets aan doen. Het is in ieder geval geen onoplosbaar probleem en over het algemeen zien de foto’s die je met de Spark neemt er prima uit.

De camera kan alleen 1080p video registreren met een maximale framerate van 30 frames per seconde. De bitrate is 24 Mbps en dat is voor 1080p prima maar de mogelijkheid om een hogere framerate te kiezen ontbreekt en dat is met de codec die de Spark gebruikt bij snelle bewegingen soms te zien. Niet voor een leek maar als je het beeld van een Mavic Pro gewend bent dan valt het pas op.

De 1/2.3″ CMOS  beeldsensor die in de Spark zit vrijwel identiek is aan die van de Mavic Pro. De sensor van de DJI Spark is groter dan de 1/3″ sensor die je in de iPhone 7 aantreft. De Spark is hierdoor gevoeliger voor licht en in staat om kleuren beter vast te leggen. Alles valt en staat daarnaast natuurlijk met de software en DJI staat er wel om bekend dat ze via software updates in staat zijn om die kleuren goed te verstieren. Het is niet mogelijk om RAW foto’s op te slaan maar alleen .jpg bestanden. Naast het nemen van foto’s kan je met de Spark ook horizontale of verticale panorama’s opnemen en er is een extra mode om een extra diepte effect in foto’s te creëren. Zeg maar wat je ook kan met de tweede camera van de iPhone 7 Plus maar dan doet de Spark dat via de 3D vision technologie om zo wat extra scherptediepte te creëren. Leuk maar verwacht dar niet veel van. Achteraf zo’n effect toepassen via Photoshop is mooier.

Het weglaten van de derde as in de gimbal, RAW mode, geavanceerde video en foto instellingen, opname op een hogere video resolutie of een hogere framerate hebben ze bij DJI bewust weggelaten om te grote concurrentie voor de Mavic Pro te voorkomen. Via firmware updates kan DJI nog een hoop goed maken maar dan moeten ze waarschijnlijk eerst de Mavic Pro II lanceren. DJI heeft bewust geen 4K video mogelijkheid in de Spark gedaan om de video bestanden snel en makkelijk te kunnen delen. Dat delen kan je direct vanaf de Spark doen door bestanden naar je iPhone te downloaden en te delen. Hou er wel rekening mee dat de bestanden die op het micro-SD kaartje staan een hogere resolutie hebben en dus beter zijn om toe delen.

Wat vooral prettig is aan de Spark ten opzichte van de mavic Pro is dat je niet steeds scherp moet stellen. De fixed focus lens van de Spark werkt prima als een point and shoot camera in de lucht en de foto’s zijn prima. Bij helder zonlicht of bij schemer moet je de instellingen wat tweaken maar dat is normaal. Je kan gebruik maken van belichtingscompensatie, de sluitersnelheid aanpassen, de ISO-waarde wijzigen of de witbalans aanpassen.

Als je de Spark voor het eerst optilt schrik je van het gewicht en nog meer als je ook wel eens een DJI Mavic Pro  in je hand hebt gehouden. De Spark weeg iets meer dan 3 ons en dat is nog minder dan alleen al het gewicht van de controller van de Mavic Pro en aanzienlijk minder dan de 734 gram die de Mavic Pro zelf weegt. De Spark valt in de categorie mini-drones en maakt de toch al niet zo grote Mavic Pro ineens reusachtig.

Aan de onderkant van de Spark tref je 4 zwarte voetjes aan die dienen als landingsgestel. Grappig detail is dat de achterste twee voetjes van kunststof standaard op alle accu’s zitten. Bij de Mavic Pro moet je na elke vlucht een klemmetje om de gimbal doen en een doorzichtig afdekkapje op de camera plaatsen. Bij de Spark is dat niet nodig en de voetjes hoef je ook niet in te klappen. Dat scheelt na een vlucht een hoop tijd. De Spark kan je na de landing binnen 10 seconden weer opbergen.

Op de onderkant van de Spark zie je de twee VPS sensoren plus daarboven een minuscule camera. Na het opstijgen maakt de camera een foto van de thuisbasis die de Spark bij een Return to Home (RTH) landing als referentie gebruikt. Als de foto en het live-beeld identiek zijn land de Spark vrijwel op dezelfde plek waar hij is opgestegen. De vier koperkleurige blokjes (afbeelding rechts) op de accu dienen overigens voor een docking station oplader die later dit jaar als extra accessoire verschijnt.

De DJI Spark is voorzien van een intelligente accu waarvan je de status kan monitoren via de DJI App. Als de accu volledig is opgeladen kan je er maximaal 16 minuten mee vliegen. In de praktijk haalden we tijden van gemiddeld zo’n 14 minuten. Dat lijkt kort maar aangezien de accu maar een capaciteit heeft van 1480mAh is dat toch best bijzonder.

De accu is te verwijderen door de twee zwarte schuifknopjes op de zijkant van de accu naar achteren te trekken. De connector van de accu valt via het schuifmechanisme prima in de body van de Spark. In de binnenkant van de Spark tref je ook het serienummer aan plus een QR-code om de Spark aan de DJI-app te koppelen. Deze code is voorzien van een wifi-wachtwoord waarmee je de Spark met je i of smartphone kan verbinden.

Hierboven de volledige inhoud van de standaard versie van de Spark. Naast de drone zelf zie je de accu, een extra setje propellers, een snelstartgids, twee handleidingen en de oplader.

Het opladen van de 1480 mAh LiPo 3S 11.4 V accu via de micro-USB poort met de standaard bijgeleverde USB oplader duurt 1 uur en 20 minuten. Het laden via een micro-USB poort is ook handig als je op plekken komt waar je niet zo snel een stopcontact tegen komt. De Spark is dan redelijk snel op te laden via zonne energie of via een powerbank.

Als je meerdere accu’s hebt is het handig om de DJI Charging Hub te kopen voor € 79. Met die hub kan je 3 accu’s tegelijkertijd opladen en verkort je de laadtijd. 1 accu laden duurt dan nog maar 52 minuten, twee accu’s 55 minuten en 3 accu’s kunnen worden opgeladen in 1 uur en 25 minuten. Zo’n hub scheelt dus een hoop tijd en je hoeft ook niet steeds accu’s te wisselen tijdens het laden. De voeding van de hub is daarnaast ook nog voorzien van twee USB-poorten waarmee je tegelijkertijd andere hardware zoals een iPhone kan opladen.

We hebben de Spark 3 maanden uitgebreid getest en kunnen concluderen dat hij veel handiger is dan de Mavic. Als je even snel een foto wil maken dan is de Spark ideaal en zeker ook om mee te nemen. Via firmware updates zien we dat de Spark ook steeds beter aan het worden is. We zijn hem 1 keer bijna kwijt geraakt omdat we via de remote controller de verbinding verloren. Dat was op slechts 100 meter hoogte toen we een (voorgeprogrammeerde) orbit aan het maken waren. Uiteindelijk kregen we weer verbinding en konden we de Spark weer bedienen maar dat zijn wel momenten dat je even schrikt. Overigens zou de Spark ook gewoon weer moeten terugkeren naar het opstijgpunt via de return to home functie dus was er eigenlijk weinig aan de hand.

Als je de Spark voor het eerst in gebruik neemt moet je hem eerst updaten via de DJI GO app. Als je al extra accu’s hebt gekocht dan is de kans groot dat je de accu’s ook moet voorzien van nieuwe firmware.

De Spark moet via een internetverbinding geactiveerd worden en op die manier weet DJI ook dat je over de meest actuele data beschikt zoals no-fly zones maar ook de laatste firmware updates die je Spark ook veiliger maken. Het is daarnaast verstandig om te beginnen in de beginner mode. Zo wen je snel aan de bediening van de Spark.

Via firmware updates heeft DJI de Spark ook voorzien van de laatste geofencing updates. Dit komt er op neer dat je in de buurt van een luchthaven niet kan opstijgen met je Spark. In een CTR gebied kan je dit soort meldingen nog negeren. Je kan updates niet negeren anders kan je Spark ook niet meer opstijgen.

Via de DJI GO app kan je na je vlucht ook gedetailleerde vluchtgegevens raadplegen. Op een kaartje zie je waar je hebt gevlogen en je kan je vluchtbewegingen plus de meldingen tijdens je vlucht ook terugkijken op de kaart. Je ziet daarnaast je locatie, duur van de vlucht, maximale hoogte en de afstand die je hebt gevlogen. In de app zie je ook mini snapshots van het gebied waarin je hebt gevlogen.

Via de extra controller die standaard in het fly-more pakket zit of voor €179 te koop is als extra accesoire is het mogelijk om in Sport mode 50KM per uur te vliegen. Wij hebben die snelheid ervaren als racedrone snelheid en de Spark is zeer wendbaar en snel in de lucht met de extra controller. Ook bij harde wind hebben we de wat extra snelheid als erg prettig ervaren. Met de controller kan de Spark opstijgen tot een hoogte van 120 meter en maximaal 2 kilometer wegvliegen vanaf het opstijgpunt. Zowel via de controller als met je iPhone zie je tijdens de vlucht 720p real-time video via de camera op de voorkant van de Spark. Het is ook mogelijk om te vliegen via de DJI Goggles maar dit is in Nederland (nog) verboden.

Via je iPhone kan de Spark maximaal tot een hoogte van 50 meter vliegen en maximaal 100 meter vanaf de plek waar je bent opgestegen. Dat lijkt weinig maar in de praktijk is dat geen belemmering en als je toch verder wil vliegen moet je dus een extra controller kopen.

Doordat de Spark zo klein is moet je hem vrijwel altijd vanaf een vlakke ondergrond laten opstijgen, tenzij je hem wil gebruiken als grasmaaier. De bijgeleverde polystyreen opbergcase is ideaal als lanceerplatform en als je wat meer vlieguren hebt gemaakt kan je de Spark ook vanuit je hand laten opstijgen en weer laten landen.

Het is niet nodig om de propellers uit te vouwen omdat de centrifugale kracht van de rotors zo sterk is dat dit vanzelf gaat. Het is wel belangrijk om je Spark altijd goed in de gaten te houden. De Spark mag dan wel een schattig uiterlijk hebben maar de propellers zijn in staat om je vingertopjes in no-time af te hakken. Het is net een vliegend scheermes, onthou dit dus altijd als je vliegt.

Via de gratis DJI app kan je gebruik maken van voorgeprogrammeerde bewegingen die allemaal een hoge cinematografische kwaliteit hebben. Zo vliegt de Spark in rocket mode recht omhoog, in circle mode om je heen via de helix  rondom een object en steeds verder van je af en via de dronie van je af en omhoog. De camera blijft tijdens alle voorgeprogrammeerde beweging gericht op het onderwerp wat je vooraf hebt geslecteerd. Via de TapFly mode kan je op het display van je iPhone aangeven waar de Spark naartoe moet vliegen. Via ActiveTrack kan je personen selecteren zodat de Spark iemand volgt. Deze geautomatiseerde modes hebben we getest en ze werken na een aantal software updates inmiddels zeer goed. Wel is het verstandig om altijd je iPhone bij de hand te houden om de geautomotiseerde mode via de rode onscreen stop knop te onderbreken. Tot slot kan je ook gebruik maken van de Tripod mode die zorgt voor ultra stabiele shots. Denk daarbij aan een statief en steadycam op grote hoogte.

De Spark is voorzien van duidelijke LED lampjes rondom de rotors die Geel, rood of groen kunnen oplichten. De kleur of pulserend (knipperend) licht geeft daarbij de status aan. Op de afbeelding linksboven zie je het lampje van het 3D Sensing Systeem wat op een foto erg op een infrarood lampje lijkt. Overdag zijn de LED’s ook goed zichtbaar en zijn vooral handig ter indicatie als je een foto of video maakt en om te zien waar precies de voorkant van je drone zit.

De Spark kan standaard tot een maximale hoogte van 50 meter vliegen. Als je kijkt naar de bovenstaande afbeelding dan valt meteen op dat de Spark het overige luchtverkeer niet snel zal hinderen. Toch is de wetgeving in Nederland vrij streng en je moet je daar met een Spark ook aan houden. Via deze website kan je zien waar je wel en niet mag vliegen. De Spark kan vanwege de maximale standaard vlieghoogte van 50 meter prima vliegen in een CTR-gebied en zelfs in de meeste NO-Fly zones maar het gaat nog jaren duren voordat de overheid dat ook snapt. Het voelt nu alsof ze de regels over het vliegen met een Boeing gelijktrekken met de wetgeving voor een sportvliegtuigje. Via deze website kunnen beginnende drone piloten alle regels over het vliegen met een drone lezen.

Ondertussen zagen we dat de DJI Spark Fly-more Combo af en toe al te koop is voor €749,00. Dat is echt geen geld voor deze slimme mini drone. We hebben eerder dit jaar de Mavic Pro getest maar door het gebruiksgemak van de Spark kunnen we die niet meer echt aanraden. Nu meteen een Spark kopen is ook niet slim omdat DJI op 28 september aanstaande weer met iets nieuws komt. Wat dat is, is nog niet duidelijk maar denk daarbij aan handgebaren om je drone te besturen. Tot slot nog enkele foto’s die we afgelopen tijd hebben gemaakt met de Spark. Wij zien de Spark vooral als een vliegend fototoestel om snel even een foto te maken. Zeg maar pop-up drone, gauw even naar boven, foto maken en weer naar beneden. Als je 5 meter stijgt boven een groepje mensen heb je al een verbazingwekkende leuke en bijzondere foto. Video werkt ook goed maar de maximale framerate is wat laag en de hoogste resolutie is 1080p.

Moeder aarde in Delft.
Schip in de Caracasbaai, Curaçao
Jan Thiel Beach, Curaçao.
Jan Thiel Beach, Curaçao.
Fort Beekenburg, Curaçao.
Polder nabij Delft vlak na zonsondergang.

DJI Mavic Pro is de ultieme luchtfoto tool maar dankzij overspannen wetgeving van de overheid heb je er weinig aan

Net toen ik vorig jaar dacht dat GoPro de gadget van het jaar had gelanceerd, lanceerde DJI een paar dagen later ook een drone die veel compacter is maar ook nog eens een stuk intelligenter.

De DJI Mavic Pro is voorzien van sensoren en in staat om obstakels te ontwijken. De karma heeft geen sensoren. De Karma weegt bijna twee kilo en de Mavic iets meer dan 700 gram. Daarbij heeft de Mavic een zeer geavanceerd GPS systeem aan boord die in staat is om de drone zeer stabiel in de lucht te houden, zelfs bij behoorlijke wind. De Karma Drone heeft daar wat meer moeite mee en gaat vrij snel driften.

Al snel verschenen er vlogs van bekende YouTubers waarin ik de drone van GoPro vaak spontaan zag crashen en al snel bleek dat de drone van GoPro last had van een nare constructiefout. Die is inmiddels verholpen maar wie wil nu nog een GoPro Karma drone? Het is achterhaalde techniek die veel te duur is in een lompe verpakking.

Na veel lezen en vlogjes kijken bleken de meeste fouten van de DJ Mavic Pro vooral aan de gebruikers zelf te liggen. Als je heel ver met de wind meevliegt en de accu raakt onder een capaciteit van 50% dan is het niet zo gek dat je drone op de terugweg zoek raakt. De zoekgeraakte DJI drone van Casey Neistat is op de terugweg gaan landen omdat de accu leeg was en dat was helaas voor hem op het water. De drone was dus niet zomaar spontaan verdwenen maar is automatisch gaan landen omdat de accu leeg was.

Veel van de eerste reviews over de Mavic Pro waren nogal negatief over de camera van de drone. De meeste reviewers waren alleen vergeten om te focussen en daardoor waren de beelden in de eerste reviews allemaal onscherp. Sommige reviews zijn daarna voorzien van een update omdat de reviewer was vergeten om de handleiding te lezen zoals bij Wired. Gelukkig had fotograaf Michael Shainblum vrij snel na de lancering wel in de gaten hoe de nieuwe manier van focussen werkt en werden de beelden in nieuwe reviews ineens stukken beter. De Mavic heeft geen fixed focus zoals bij de GoPro Karma maar een tap to focus systeem. Dat is iets lastiger om te bedienen maar geeft je wel meer mogelijkheden om mooie beelden te maken met je vliegende camera.

De Mavic Pro kost €1199 en de GoPro Karma met GoPro HERO5 black camera €1399. Voordeel van de Karma is dat je de grip ook kan gebruiken voor gestabiliseerde handheld video’s. De MobileMac review over de Karma Grip kan je hier lezen en kan ik je zeker aanraden. DJI heeft veel meer ervaring met drones en GoPro heeft weer iets meer verstand van camera’s. Optisch gezien verschillen de 12-megapixel camera’s van de twee drones niet veel van elkaar. De camera van de Mavic heeft iets meer mogelijkheden en je kan je door de perfecte stabiliteit van de Mavic Pro ook iets meer bezig houden met de compositie van je shot.

De Mavic Pro zit verpakt in een doosje van karton met een plastic handvat. In dat doosje tref je naast de Mavic Pro een oplader aan, 2 kabeltjes om je smartphone zoals de iPhone aan de afstandsbediening te verbinden, een kabeltje om de afstandsbediening op te laden, een snelstartgids, handleiding en extra propellers.

Op de Mavic Pro zitten indicatiestickers geplakt die je introduceren met de onderdelen van de Mavic en het gebruik daarvan. Het komt er op neer dat je eerst de voorste armen van de drone moet uitklappen en daarna de achterste armen. Daarna kan je de propellers bevestigen.

Op de het plastic kapje van de gimball zit een dopje van rubber om beschadigingen te voorkomen. Aan de onderkant van de Mavic Pro zitten twee ultrasone sensoren plus twee camera’s om samen met de GPS de afstand tot de grond te kunnen bepalen. Vlak na het opstijgen maken de camera’s foto’s van de thuisbasis die bij een Return to Home (RTH) landing als referentie gebruikt worden.

De bouwkwaliteit van de Mavic Pro is erg goed en het zou raar zijn als DJI dit jaar geen Red Dot Award gaat winnen met het doordachte design wat je doet denken aan de Transformers. Dankzij het slimme vouwmechanisme van de drone en het inklappen van de propellers is de drone zo compact dat hij in je rugtas past.

De gimball (camera) is vrij kwetsbaar en daarom zitten er twee plastic kapjes omheen om hem te beschermen. De gimbalafdekking moet voor de vlucht verwijderd worden omdat anders de koeling van de drone niet goed genoeg werkt. Achter de camera zit een tweede plastic afdekking die dient als klem om de gimball tijdens transport te beschermen. Ook deze moet je voor de vlucht verwijderen. Om het klepje te bevestigen moet een beetje priegelen en dat is dan ook eigenlijk het enige minpunt aan het design van de drone. Het plastic kapje van de gimbalafdekking is zeer kwetsbaar en breekt binnen een maand bij iedere Mavic Pro eigenaar.

De Mavic Pro moet je eigenlijk zien als een vliegende micro computer die met de ingebouwde GPS in staat is om samen met de optische en ultrasone sensoren precies zijn positie weet te bepalen. Als het een beetje waait kan de drone dat perfect compenseren en toch stabiel in de lucht blijven hangen.

Zowel optisch als technisch gezien is de DJI Mavic Pro een wonderbaarlijk stuk techniek. Aan de voorkant zitten twee camera’s die in staat zijn om obstakels te detecteren. Als je recht op een muur af vliegt stopt de drone op enig moment. Dit kan je ook uitschakelen dus het is wel verstandig om deze instelling voor je vlucht of na een update goed te checken. De detectie werkt ook niet goed als je naar een raam vliegt of achteruit vliegt. Aan de achterkant van de drone zitten geen sensoren.

De foto’s die je met de 12-megapixel camera kan maken zijn goed maar in de hoeken van de foto vaak wat minder scherp. Dit is geen mankement maar vermoedelijk het hoogst haalbare van de lens van de camera. Video tot 4K is prima maar wel vaak net iets te scherp. De maximale framerate is 30 beelden per seconde en dat is ook wat mager. Bij een resolutie van 180p kan je de framerate wel verhogen maar de camera kan dit niet aan omdat het beeld er dan niet uitziet. Waarschijnlijk kan de beeldsensor dit niet verwerken. Over het algemeen zijn de video’s en foto’s die ik onder goede lichtomstandigheden heb gemaakt prima. Je kan de instellingen van de camera ook tweaken door de witbalans, ISO waarde, kleurprofiel of belichtingscompensatie aan te passen. De stabilisatie van de camera is goed maar bij extreme tegenwind of windkracht zes krijg je af en toe wel de propellers in beeld te zien. Bij normaal weer komt dit niet voor.

Wat opvalt is dat de Mavic Pro bijzonder eenvoudig te bedienen is. De drone vliegt zeer stabiel en is zeer betrouwbaar. Door de ingebouwde GPS weet de Mavic Pro precies waar hij is en is in staat om bijvoorbeeld een zeer stabiele timelapse vanuit de lucht te maken. De drone is te besturen via de bijgeleverde afstandsbediening of via je iPhone of iPad via het ingebouwde WiFi netwerk van de Mavic. In het laatste geval is het bereik dan wel beperkt tot 100 meter. Met de afstandsbediening is het bereik volgens de specificaties 7 kilometer. Dit bereik kan je via de DJI app overigens beperken. In Nederland moet een drone altijd in het zicht blijven als je er mee vliegt.

De armen van de Mavic Pro zijn volgens DJI tenminste 5000 vluchten in en uit te klappen. Het landingsgestel van de drone is wat beperkt dus je moet goed opletten dat je gaat landen op een vlakke ondergrond. Als je bijvoorbeeld gaat landen in gras wat een week niet gemaaid is dan zal je al snel merken dat de DJI ook goed werkt als grasmaaier. Het is ook niet aan te raden om op te stijgen of te landen op een zanderige ondergrond want de ventilator in de drone zuigt via de voorkant lucht aan om de inwendige electronica te koelen.

De afstandsbediening is voorzien HD Video Downlink zodat je via je iPhone live 1080p beeld krijgt te zien van je drone. Na het lezen van de gebruiksaanwijzing werkt de afstandsbediening prima. Je kan de drone ook besturen zonder smartphone als je gewoon wil vliegen.

In de afstandsbediening zitten twee houders waarin je een iPhone kan vastklikken. Het bijgeleverde kabeltje met Lightning connector is erg kwetsbaar. Het beeld van mijn drone viel na een week ineens spontaan weg maar dat bleek aan een kapot kabeltje te liggen. Nadat ik het had vervangen voor een beter exemplaar heb ik er nooit meer last van gehad.

Aan de rechterzijkant van de drone zit een uitsparing voor een Mico-SD kaartje. Links daarvan een reset knopje, daarboven een schakelaar om het WiFi-netwerk van de drone te activeren om hem via een smartphone zoals de iPhone te besturen. Aan de rechterkant zit een micro USB poort voor updates.

Via de gratis DJI GO 4 app kan je de Mavic Pro eenvoudig bedienen en updates installeren. In gebieden waar je niet mag vliegen met een drone worden de geofencing gegevens automatisch geüpdatet. Zo vloog ik onlangs richting de Hoogovens in IJmuiden en botste mijn drone automatisch tegen een virtueel hekwerk wat DJI heeft ingebouwd. Hier in Delft heb je ook een kernreactor maar dat leek met als geofencing test net weer iets teveel van het goede.

Op de website van DJI staat een kaartje van Nederland met de gebieden waar je niet mag vliegen met een drone. Dit zijn voornamelijk vliegvelden die zijn gemarkeerd als een rood gebied, de gele warning area gebieden rondom een vliegveld zijn op de bovenstaande kaart niet zichtbaar maar zie je wel via de DJI app als je met de DJI Mavic Pro wil opstijgen in zo’n gebied of via deze kaart waarvan hieronder een selectie in het gebied waarin ik heb gevlogen.

In gevaarlijk gebied nabij een vliegveld is het niet mogelijk om op te stijgen. Dit werkt met de Mavic Pro perfect via geo-fencing. Als je al aan het vliegen bent richting zo’n gebied zoals luchthaven Rotterdam zal je op enig moment ook merken dat je niet verder kan vliegen. In de nabije toekomst zal je steeds vaker merken dat je met je drone niet meer in een bepaald gebied kan vliegen omdat het niet maar maar vermoedelijk ook omdat terroristische organisaties ook gebruik maken van drones om aanslagen te plegen. Op de bovenstaande kaart moet je in de licht groene gebieden oppassen. Geel is gevaarlijk en rood is een no-go area. Veilig en perfect bedacht door DJI maar in Nederland hebben we ook nog zoiets als een Overheid en je raad het al die heeft weer iets heel anders bedacht.

Net zoals je nog niet kan stemmen via een computer maar met een potlood hebben ze bij het Ministerie van Infrastructuur en Milieu ditmaal de rode kleurtjes maximaal ingezet rondom luchthavens en kwetsbaar gebied zoals ambassades en de woning van de Koning. Volgens de legenda van het kaartje is donkerrood no-go area en daar kan ik me prima in vinden. Wat het licht rode gebied is, is niet duidelijk. Is het beperkt toegestaan of ook aangemerkt als no-fly zone?

Op andere websites van de overheid kwam ik weer aanwijzingen tegen waarop staat dat ik minimaal 3 kilometer uit de buurt van luchthavens moet blijven en dat komt overeen met de kaartjes van DJI. Daarnaast is het ook verboden om te vliegen over aaneengesloten bebouwing en boven personen, wegen, treinen of havens. Als blanco nieuwkomer in de drone wereld lijkt me dat ook vrij logisch en ik snap heel goed dat ik niet hoog in het luchtruim moet gaan klooien. Daarnaast besef ik ook dat je mensen of dieren behoorlijk kan beschadigen met een drone en dat een orbit boven het Binnenhof vast wel spectaculair beeld gaat opleveren maar dat je dat beter niet kan doen. Gezond verstand heet dat, daar heb ik geen rood gekleurde kaarten van Nederland voor nodig.

Toch is het oppassen geblazen want de politie jaagt op internet en sociale media op video’s en foto’s die zijn genomen met drones. Vanuit het politiebureau in Schagen (kan je daar met euro’s betalen?) is er onlangs met veertig medewerkers van de politie een ‘drone-athon’ gehouden om dronebestuurders op te sporen die in de fout zijn gegaan. Veel van de dronebestuurders zijn opgespoord en hebben een waarschuwing gekregen. Een aantal overtredingen waren zo ernstig dat het Openbaar Ministerie gaat bekijken of er strafvervolging mogelijk is.

Inmiddels liggen er al weer nieuwe gevaren op de loer. ISIS maakt al enige tijd gebruik van drones om aanslagen te plegen. Als je naar de bovenstaande foto’s kijkt ziet dat er nogal knullig uit maar het effect is griezelig goed.

Op sociale media zijn inmiddels honderden video’s te vinden van succesvolle aanslagen via een drone. Als je de video’s bekijkt snap je al snel dat IS in staat is om met drones van een paar honderd euro precisie bombardementen uit te voeren. Een lullig bommetje ingepakt met gaffertape is in staat om een tank uit te schakelen. Ik vraag me echt af hoe we in Nederland ons gaan wapenen tegen dit soort toekomstige gevaren.

Onlangs liet de Amerikaanse generaal David Perkins tijdens een symposium al weten dat een bondgenoot van de VS een drone van €300 tijdens een militair conflict met een Patriotraket van 2 miljoen euro uit de lucht had geschoten. Effectief maar onze Patriots staan vermoedelijk nog aan de grens met Turkije of zijn niet meer inzetbaar vanwege achterstallig onderhoud. Ze staan in ieder geval (nog) niet op het Binnenhof. Nieuw is in ieder geval wel dat de politie een Amerikaanse zeearend inzet bij grote evenementen om drones te onderscheppen. Of ze dan verwachten dat iemand stiekem foto’s of video’s gaat maken of bommetjes gaat gooien is mij niet helemaal duidelijk.

De linker mevrouw is overigens geen vrouwelijke variant van een robocop maar heeft beschermende kleding aan. De foto is genomen door  tijdens de huldiging van Feyenoord.

Toch is een drone gevaarlijk speelgoed als je kijkt naar een ernstig incident uit 2015 in Engeland. Een eigenaar van een drone verloor de controle over zijn drone en de propeller raakte het oog van een kind. Gevolg was dat de oogbal van het kind in tweeën is gesneden. Een voorbeeld wat iedere drone piloot gezien zou moeten hebben voordat je ooit gaat vliegen.

Voor deze review heb ik me redelijk gehouden aan de kaart van de overheid met de plekken waar je wel en niet mag vliegen. Bij mij in de polder in Delft is het blijkbaar helemaal verboden maar in Nederhorst den Berg is het volgens de drone kaart van de overheid wel toegestaan.

Toch had ik daar op 120 meter hoogte gemakkelijk een near-hit kunnen veroorzaken met een Boeing die blijkbaar ineens een andere landingsroute kreeg toegewezen.

Ook op Zandvoort kreeg ik te maken met vliegverkeer wat aanzienlijk lager aan het vliegen was dan bij mij in de polder in Delft? Ik kan in ieder geval de conclusie trekken dat er gebieden zijn waar het echt gevaarlijk is om te vliegen met een drone maar op die plekken staat de overheid het gewoon toe en daar klopt natuurlijk helemaal niks van.

De minimale vlieghoogte van vliegtuigen buiten de bebouwde kom is in Nederland 150 meter. Binnen de bebouwde kom is dat 300 meter. Helikopters mogen in Nederland 360 meter boven de bebouwde kom vliegen. Buiten de bebouwde kom is dat 150 meter. Politie mag boven de bebouwde kom op maximaal op 80 meter hoogte vliegen. Vlakbij de plek waar ik de bovenstaande foto heb genomen parkeerde onlangs nog een Mobiel Medisch Team een traumahelikopter. Dat is een beetje de wereld waarin we nu leven. Als ik daar op dat moment aan het vliegen was met mijn drone had ik onmiddellijk de vlucht afgebroken. Als je daarnaast niet hoger vliegt dan 80 meter dan is er eigenlijk weinig aan de hand, ook in een CTR gebied.

Het is jammer dat de overheid dat op dit moment anders ziet maar ook jammer dat er nog steeds mensen zijn die hun drone laten opstijgen nabij een luchthaven. Die moet je wat mij betreft oppakken en poging tot doodslag ten laste leggen. Mensen die met hun drone wat fotootjes maken in een CTR-gebied en keurig onder de 80 meter blijven krijgen nu een boete. Daarom heb ik mijn DJI Mavic Pro drone met pijn in het hart al weer verkocht via Marktplaats omdat ik geen zin heb in een boete van €1000 omdat ik in een CTR-gebied heb gevlogen. Als de wetgeving genormaliseerd is koop vast wel weer eens een drone maar nu heb ik geen zin om ruzie te maken met een BOA over een fotootje wat ik heb gemaakt op tien meter hoogte in een gebied waar het blijkbaar verboden is om met drones te vliegen.

De DJI Mavic Pro zie ik vooral als een vliegende camera die zeer geschikt is om vrijwel overal veilig even een foto of video te maken. Helaas staat de huidige wetgeving dat niet toe. Regeltjes zijn regeltjes en als je toch een foto maakt in een gebied waar dat niet mag riskeer je een boete van minimaal €300.

Dat de DJI Mavic Pro standaard is voorzien van geofencing zodat ik niet eens kan opstijgen in de buurt van een luchthaven en no-fly zones is helaas nog niet bekend bij BOA’s. Dat zal nog lang duren want de Europese Commissie gaat pas in 2020 definitieve regels voor drones opstellen waar wij ons in Nederland ook aan zullen moeten houden. Tot die tijd hebben we helaas te maken met overspannen wetgeving en bijbehorende mensen die dat moeten uitvoeren.

Tot 2020 ga ik me vermaken met mijn vlieger die ook heel hoog kan in een CTR gebied. Volgens de wet mag ik 5 kilometer rond een vliegveld niet vliegeren maar daarbuiten tot een hoogte van maximaal 100 meter mag het wel maar niet met een drone, snap je het nog? Ik ook niet….. De DJI Mavic Pro is geweldig en ik kan hem iedereen aanraden als je in een wit gebied vliegt op deze kaart.

Chinezen krijgen gratis Europese Micro USB adapter bij aankoop iPhone 4S

Toen de iPad 2 op de Europese markt verscheen hadden wij wel verwacht dat er een oplader bij zou zitten met een micro-usb aansluiting, dat is sinds 2011 een eis van de Europese Commissie maar niet alle fabrikanten houden zich aan de afspraak. Tien fabrikanten, waaronder Apple hebben in 2009 een afspraak gemaakt dat ze vanaf 2011 hardware gaan leveren die gebruik maakt van de Micro USB-standaard. Naast de iPad 2 is de iPhone 4S ook nog niet standaard voorzien van een Micro USB-adapter. De Europese Commissie dreigde destijds met een importverbod van hardware die niet voorzien was van een Micro USB-stekker maar dat bleek al gauw prietpraat te zijn en daarbij zijn parlementariërs in de EU vorig jaar massaal voorzien van iPads 2 en iPhones zonder de verplichte micro USB-stekker en wij hebben daar nog nooit iemand over horen klagen.

We schreven eerder al dat het logisch zou zijn als Apple standaard een Micro-USB adapter gaat leveren bij de volgende generatie iPhone en Apple schijnt dat nu ook te doen. Geografisch klopt het nog niet helemaal want Chinezen treffen sinds deze week een gratis Europese Micro USB adapter aan in het doosje van de iPhone 4S. De Micro USB adapter is in Nederland alleen te koop via de online Apple store voor €9 en zit nog steeds niet standaard (volgens de wettelijke norm) verpakt bij aankoop van een iPhone, iPad of iPod.

Apple tekende in 2009 een Memorandum of Understanding om ook aan de nieuwe micro-USB te voldoen vanaf 2011 . In 2012 dus wel in China maar nog niet in de EU.

Bij KPN en Vodafone betaal je teveel voor je belminuten en dat klopt niet volgens Kroes

Als je binnenkort een iPhone abonnement afsluit bij KPN of Vodafone en 1 minuut en 1 seconde belt dan betaal je 2 minuten. Dat klopt natuurlijk niet want waarom zou je voor 59 seconden moeten betalen die je niet hebt verbruikt? Dat dacht Eurocommissaris Neelie Smit Kroes ook en ze herinnerde de telecom providers er afgelopen zaterdag in een uitzending van Kassa aan dat, dat niet mag en in strijd is met de Europese wetgeving die ook in Nederland toegepast moet worden.

Volgens de Nederlandse wet mag het wel maar daar heeft Kroes geen boodschap aan. De Nederlandse wet moet worden aangepast aldus Kroes. Grappig is ook dat de Europese wetgeving al toegepast had moeten worden en de consument dus kan aankloppen bij de providers om geld terug te vragen. Wellicht ook handig als de Tweede Kamer hier opheldering over vraagt bij de minster van Economische Zaken.