review

DJI Mavic Pro is de ultieme luchtfoto tool maar dankzij overspannen wetgeving van de overheid heb je er weinig aan

Net toen ik vorig jaar dacht dat GoPro de gadget van het jaar had gelanceerd, lanceerde DJI een paar dagen later ook een drone die veel compacter is maar ook nog eens een stuk intelligenter.

De DJI Mavic Pro is voorzien van sensoren en in staat om obstakels te ontwijken. De karma heeft geen sensoren. De Karma weegt bijna twee kilo en de Mavic iets meer dan 700 gram. Daarbij heeft de Mavic een zeer geavanceerd GPS systeem aan boord die in staat is om de drone zeer stabiel in de lucht te houden, zelfs bij behoorlijke wind. De Karma Drone heeft daar wat meer moeite mee en gaat vrij snel driften.

Al snel verschenen er vlogs van bekende YouTubers waarin ik de drone van GoPro vaak spontaan zag crashen en al snel bleek dat de drone van GoPro last had van een nare constructiefout. Die is inmiddels verholpen maar wie wil nu nog een GoPro Karma drone? Het is achterhaalde techniek die veel te duur is in een lompe verpakking.

Na veel lezen en vlogjes kijken bleken de meeste fouten van de DJ Mavic Pro vooral aan de gebruikers zelf te liggen. Als je heel ver met de wind meevliegt en de accu raakt onder een capaciteit van 50% dan is het niet zo gek dat je drone op de terugweg zoek raakt. De zoekgeraakte DJI drone van Casey Neistat is op de terugweg gaan landen omdat de accu leeg was en dat was helaas voor hem op het water. De drone was dus niet zomaar spontaan verdwenen maar is automatisch gaan landen omdat de accu leeg was.

Veel van de eerste reviews over de Mavic Pro waren nogal negatief over de camera van de drone. De meeste reviewers waren alleen vergeten om te focussen en daardoor waren de beelden in de eerste reviews allemaal onscherp. Sommige reviews zijn daarna voorzien van een update omdat de reviewer was vergeten om de handleiding te lezen zoals bij Wired. Gelukkig had fotograaf Michael Shainblum vrij snel na de lancering wel in de gaten hoe de nieuwe manier van focussen werkt en werden de beelden in nieuwe reviews ineens stukken beter. De Mavic heeft geen fixed focus zoals bij de GoPro Karma maar een tap to focus systeem. Dat is iets lastiger om te bedienen maar geeft je wel meer mogelijkheden om mooie beelden te maken met je vliegende camera.

De Mavic Pro kost €1199 en de GoPro Karma met GoPro HERO5 black camera €1399. Voordeel van de Karma is dat je de grip ook kan gebruiken voor gestabiliseerde handheld video’s. De MobileMac review over de Karma Grip kan je hier lezen en kan ik je zeker aanraden. DJI heeft veel meer ervaring met drones en GoPro heeft weer iets meer verstand van camera’s. Optisch gezien verschillen de 12-megapixel camera’s van de twee drones niet veel van elkaar. De camera van de Mavic heeft iets meer mogelijkheden en je kan je door de perfecte stabiliteit van de Mavic Pro ook iets meer bezig houden met de compositie van je shot.

De Mavic Pro zit verpakt in een doosje van karton met een plastic handvat. In dat doosje tref je naast de Mavic Pro een oplader aan, 2 kabeltjes om je smartphone zoals de iPhone aan de afstandsbediening te verbinden, een kabeltje om de afstandsbediening op te laden, een snelstartgids, handleiding en extra propellers.

Op de Mavic Pro zitten indicatiestickers geplakt die je introduceren met de onderdelen van de Mavic en het gebruik daarvan. Het komt er op neer dat je eerst de voorste armen van de drone moet uitklappen en daarna de achterste armen. Daarna kan je de propellers bevestigen.

Op de het plastic kapje van de gimball zit een dopje van rubber om beschadigingen te voorkomen. Aan de onderkant van de Mavic Pro zitten twee ultrasone sensoren plus twee camera’s om samen met de GPS de afstand tot de grond te kunnen bepalen. Vlak na het opstijgen maken de camera’s foto’s van de thuisbasis die bij een Return to Home (RTH) landing als referentie gebruikt worden.

De bouwkwaliteit van de Mavic Pro is erg goed en het zou raar zijn als DJI dit jaar geen Red Dot Award gaat winnen met het doordachte design wat je doet denken aan de Transformers. Dankzij het slimme vouwmechanisme van de drone en het inklappen van de propellers is de drone zo compact dat hij in je rugtas past.

De gimball (camera) is vrij kwetsbaar en daarom zitten er twee plastic kapjes omheen om hem te beschermen. De gimbalafdekking moet voor de vlucht verwijderd worden omdat anders de koeling van de drone niet goed genoeg werkt. Achter de camera zit een tweede plastic afdekking die dient als klem om de gimball tijdens transport te beschermen. Ook deze moet je voor de vlucht verwijderen. Om het klepje te bevestigen moet een beetje priegelen en dat is dan ook eigenlijk het enige minpunt aan het design van de drone. Het plastic kapje van de gimbalafdekking is zeer kwetsbaar en breekt binnen een maand bij iedere Mavic Pro eigenaar.

De Mavic Pro moet je eigenlijk zien als een vliegende micro computer die met de ingebouwde GPS in staat is om samen met de optische en ultrasone sensoren precies zijn positie weet te bepalen. Als het een beetje waait kan de drone dat perfect compenseren en toch stabiel in de lucht blijven hangen.

Zowel optisch als technisch gezien is de DJI Mavic Pro een wonderbaarlijk stuk techniek. Aan de voorkant zitten twee camera’s die in staat zijn om obstakels te detecteren. Als je recht op een muur af vliegt stopt de drone op enig moment. Dit kan je ook uitschakelen dus het is wel verstandig om deze instelling voor je vlucht of na een update goed te checken. De detectie werkt ook niet goed als je naar een raam vliegt of achteruit vliegt. Aan de achterkant van de drone zitten geen sensoren.

De foto’s die je met de 12-megapixel camera kan maken zijn goed maar in de hoeken van de foto vaak wat minder scherp. Dit is geen mankement maar vermoedelijk het hoogst haalbare van de lens van de camera. Video tot 4K is prima maar wel vaak net iets te scherp. De maximale framerate is 30 beelden per seconde en dat is ook wat mager. Bij een resolutie van 180p kan je de framerate wel verhogen maar de camera kan dit niet aan omdat het beeld er dan niet uitziet. Waarschijnlijk kan de beeldsensor dit niet verwerken. Over het algemeen zijn de video’s en foto’s die ik onder goede lichtomstandigheden heb gemaakt prima. Je kan de instellingen van de camera ook tweaken door de witbalans, ISO waarde, kleurprofiel of belichtingscompensatie aan te passen. De stabilisatie van de camera is goed maar bij extreme tegenwind of windkracht zes krijg je af en toe wel de propellers in beeld te zien. Bij normaal weer komt dit niet voor.

Wat opvalt is dat de Mavic Pro bijzonder eenvoudig te bedienen is. De drone vliegt zeer stabiel en is zeer betrouwbaar. Door de ingebouwde GPS weet de Mavic Pro precies waar hij is en is in staat om bijvoorbeeld een zeer stabiele timelapse vanuit de lucht te maken. De drone is te besturen via de bijgeleverde afstandsbediening of via je iPhone of iPad via het ingebouwde WiFi netwerk van de Mavic. In het laatste geval is het bereik dan wel beperkt tot 100 meter. Met de afstandsbediening is het bereik volgens de specificaties 7 kilometer. Dit bereik kan je via de DJI app overigens beperken. In Nederland moet een drone altijd in het zicht blijven als je er mee vliegt.

De armen van de Mavic Pro zijn volgens DJI tenminste 5000 vluchten in en uit te klappen. Het landingsgestel van de drone is wat beperkt dus je moet goed opletten dat je gaat landen op een vlakke ondergrond. Als je bijvoorbeeld gaat landen in gras wat een week niet gemaaid is dan zal je al snel merken dat de DJI ook goed werkt als grasmaaier. Het is ook niet aan te raden om op te stijgen of te landen op een zanderige ondergrond want de ventilator in de drone zuigt via de voorkant lucht aan om de inwendige electronica te koelen.

De afstandsbediening is voorzien HD Video Downlink zodat je via je iPhone live 1080p beeld krijgt te zien van je drone. Na het lezen van de gebruiksaanwijzing werkt de afstandsbediening prima. Je kan de drone ook besturen zonder smartphone als je gewoon wil vliegen.

In de afstandsbediening zitten twee houders waarin je een iPhone kan vastklikken. Het bijgeleverde kabeltje met Lightning connector is erg kwetsbaar. Het beeld van mijn drone viel na een week ineens spontaan weg maar dat bleek aan een kapot kabeltje te liggen. Nadat ik het had vervangen voor een beter exemplaar heb ik er nooit meer last van gehad.

Aan de rechterzijkant van de drone zit een uitsparing voor een Mico-SD kaartje. Links daarvan een reset knopje, daarboven een schakelaar om het WiFi-netwerk van de drone te activeren om hem via een smartphone zoals de iPhone te besturen. Aan de rechterkant zit een micro USB poort voor updates.

Via de gratis DJI GO 4 app kan je de Mavic Pro eenvoudig bedienen en updates installeren. In gebieden waar je niet mag vliegen met een drone worden de geofencing gegevens automatisch geüpdatet. Zo vloog ik onlangs richting de Hoogovens in IJmuiden en botste mijn drone automatisch tegen een virtueel hekwerk wat DJI heeft ingebouwd. Hier in Delft heb je ook een kernreactor maar dat leek met als geofencing test net weer iets teveel van het goede.

Op de website van DJI staat een kaartje van Nederland met de gebieden waar je niet mag vliegen met een drone. Dit zijn voornamelijk vliegvelden die zijn gemarkeerd als een rood gebied, de gele warning area gebieden rondom een vliegveld zijn op de bovenstaande kaart niet zichtbaar maar zie je wel via de DJI app als je met de DJI Mavic Pro wil opstijgen in zo’n gebied of via deze kaart waarvan hieronder een selectie in het gebied waarin ik heb gevlogen.

In gevaarlijk gebied nabij een vliegveld is het niet mogelijk om op te stijgen. Dit werkt met de Mavic Pro perfect via geo-fencing. Als je al aan het vliegen bent richting zo’n gebied zoals luchthaven Rotterdam zal je op enig moment ook merken dat je niet verder kan vliegen. In de nabije toekomst zal je steeds vaker merken dat je met je drone niet meer in een bepaald gebied kan vliegen omdat het niet maar maar vermoedelijk ook omdat terroristische organisaties ook gebruik maken van drones om aanslagen te plegen. Op de bovenstaande kaart moet je in de licht groene gebieden oppassen. Geel is gevaarlijk en rood is een no-go area. Veilig en perfect bedacht door DJI maar in Nederland hebben we ook nog zoiets als een Overheid en je raad het al die heeft weer iets heel anders bedacht.

Net zoals je nog niet kan stemmen via een computer maar met een potlood hebben ze bij het Ministerie van Infrastructuur en Milieu ditmaal de rode kleurtjes maximaal ingezet rondom luchthavens en kwetsbaar gebied zoals ambassades en de woning van de Koning. Volgens de legenda van het kaartje is donkerrood no-go area en daar kan ik me prima in vinden. Wat het licht rode gebied is, is niet duidelijk. Is het beperkt toegestaan of ook aangemerkt als no-fly zone?

Op andere websites van de overheid kwam ik weer aanwijzingen tegen waarop staat dat ik minimaal 3 kilometer uit de buurt van luchthavens moet blijven en dat komt overeen met de kaartjes van DJI. Daarnaast is het ook verboden om te vliegen over aaneengesloten bebouwing en boven personen, wegen, treinen of havens. Als blanco nieuwkomer in de drone wereld lijkt me dat ook vrij logisch en ik snap heel goed dat ik niet hoog in het luchtruim moet gaan klooien. Daarnaast besef ik ook dat je mensen of dieren behoorlijk kan beschadigen met een drone en dat een orbit boven het Binnenhof vast wel spectaculair beeld gaat opleveren maar dat je dat beter niet kan doen. Gezond verstand heet dat, daar heb ik geen rood gekleurde kaarten van Nederland voor nodig.

Toch is het oppassen geblazen want de politie jaagt op internet en sociale media op video’s en foto’s die zijn genomen met drones. Vanuit het politiebureau in Schagen (kan je daar met euro’s betalen?) is er onlangs met veertig medewerkers van de politie een ‘drone-athon’ gehouden om dronebestuurders op te sporen die in de fout zijn gegaan. Veel van de dronebestuurders zijn opgespoord en hebben een waarschuwing gekregen. Een aantal overtredingen waren zo ernstig dat het Openbaar Ministerie gaat bekijken of er strafvervolging mogelijk is.

Inmiddels liggen er al weer nieuwe gevaren op de loer. ISIS maakt al enige tijd gebruik van drones om aanslagen te plegen. Als je naar de bovenstaande foto’s kijkt ziet dat er nogal knullig uit maar het effect is griezelig goed.

Op sociale media zijn inmiddels honderden video’s te vinden van succesvolle aanslagen via een drone. Als je de video’s bekijkt snap je al snel dat IS in staat is om met drones van een paar honderd euro precisie bombardementen uit te voeren. Een lullig bommetje ingepakt met gaffertape is in staat om een tank uit te schakelen. Ik vraag me echt af hoe we in Nederland ons gaan wapenen tegen dit soort toekomstige gevaren.

Onlangs liet de Amerikaanse generaal David Perkins tijdens een symposium al weten dat een bondgenoot van de VS een drone van €300 tijdens een militair conflict met een Patriotraket van 2 miljoen euro uit de lucht had geschoten. Effectief maar onze Patriots staan vermoedelijk nog aan de grens met Turkije of zijn niet meer inzetbaar vanwege achterstallig onderhoud. Ze staan in ieder geval (nog) niet op het Binnenhof. Nieuw is in ieder geval wel dat de politie een Amerikaanse zeearend inzet bij grote evenementen om drones te onderscheppen. Of ze dan verwachten dat iemand stiekem foto’s of video’s gaat maken of bommetjes gaat gooien is mij niet helemaal duidelijk.

De linker mevrouw is overigens geen vrouwelijke variant van een robocop maar heeft beschermende kleding aan. De foto is genomen door  tijdens de huldiging van Feyenoord.

Toch is een drone gevaarlijk speelgoed als je kijkt naar een ernstig incident uit 2015 in Engeland. Een eigenaar van een drone verloor de controle over zijn drone en de propeller raakte het oog van een kind. Gevolg was dat de oogbal van het kind in tweeën is gesneden. Een voorbeeld wat iedere drone piloot gezien zou moeten hebben voordat je ooit gaat vliegen.

Voor deze review heb ik me redelijk gehouden aan de kaart van de overheid met de plekken waar je wel en niet mag vliegen. Bij mij in de polder in Delft is het blijkbaar helemaal verboden maar in Nederhorst den Berg is het volgens de drone kaart van de overheid wel toegestaan.

Toch had ik daar op 120 meter hoogte gemakkelijk een near-hit kunnen veroorzaken met een Boeing die blijkbaar ineens een andere landingsroute kreeg toegewezen.

Ook op Zandvoort kreeg ik te maken met vliegverkeer wat aanzienlijk lager aan het vliegen was dan bij mij in de polder in Delft? Ik kan in ieder geval de conclusie trekken dat er gebieden zijn waar het echt gevaarlijk is om te vliegen met een drone maar op die plekken staat de overheid het gewoon toe en daar klopt natuurlijk helemaal niks van.

De minimale vlieghoogte van vliegtuigen buiten de bebouwde kom is in Nederland 150 meter. Binnen de bebouwde kom is dat 300 meter. Helikopters mogen in Nederland 360 meter boven de bebouwde kom vliegen. Buiten de bebouwde kom is dat 150 meter. Politie mag boven de bebouwde kom op maximaal op 80 meter hoogte vliegen. Vlakbij de plek waar ik de bovenstaande foto heb genomen parkeerde onlangs nog een Mobiel Medisch Team een traumahelikopter. Dat is een beetje de wereld waarin we nu leven. Als ik daar op dat moment aan het vliegen was met mijn drone had ik onmiddellijk de vlucht afgebroken. Als je daarnaast niet hoger vliegt dan 80 meter dan is er eigenlijk weinig aan de hand, ook in een CTR gebied.

Het is jammer dat de overheid dat op dit moment anders ziet maar ook jammer dat er nog steeds mensen zijn die hun drone laten opstijgen nabij een luchthaven. Die moet je wat mij betreft oppakken en poging tot doodslag ten laste leggen. Mensen die met hun drone wat fotootjes maken in een CTR-gebied en keurig onder de 80 meter blijven krijgen nu een boete. Daarom heb ik mijn DJI Mavic Pro drone met pijn in het hart al weer verkocht via Marktplaats omdat ik geen zin heb in een boete van €1000 omdat ik in een CTR-gebied heb gevlogen. Als de wetgeving genormaliseerd is koop vast wel weer eens een drone maar nu heb ik geen zin om ruzie te maken met een BOA over een fotootje wat ik heb gemaakt op tien meter hoogte in een gebied waar het blijkbaar verboden is om met drones te vliegen.

De DJI Mavic Pro zie ik vooral als een vliegende camera die zeer geschikt is om vrijwel overal veilig even een foto of video te maken. Helaas staat de huidige wetgeving dat niet toe. Regeltjes zijn regeltjes en als je toch een foto maakt in een gebied waar dat niet mag riskeer je een boete van minimaal €300.

Dat de DJI Mavic Pro standaard is voorzien van geofencing zodat ik niet eens kan opstijgen in de buurt van een luchthaven en no-fly zones is helaas nog niet bekend bij BOA’s. Dat zal nog lang duren want de Europese Commissie gaat pas in 2020 definitieve regels voor drones opstellen waar wij ons in Nederland ook aan zullen moeten houden. Tot die tijd hebben we helaas te maken met overspannen wetgeving en bijbehorende mensen die dat moeten uitvoeren.

Tot 2020 ga ik me vermaken met mijn vlieger die ook heel hoog kan in een CTR gebied. Volgens de wet mag ik 5 kilometer rond een vliegveld niet vliegeren maar daarbuiten tot een hoogte van maximaal 100 meter mag het wel maar niet met een drone, snap je het nog? Ik ook niet….. De DJI Mavic Pro is geweldig en ik kan hem iedereen aanraden als je in een wit gebied vliegt op deze kaart.

Laarzen van het Britse erfgoed Hunter komen nu uit China

Ditmaal geen MobileMac review over spullen met een stekker of een geavanceerd waterdicht iPhone of iPad hoesje maar over vergane glorie dankzij een fotomodel die van een kaplaars een fashion item maakte.

Hunter is opgericht in 1856 en is daarmee een klassiek Engels merk wat hofleverancier is van de Britse koninklijke familie en door de jaren heen veel bekendheid heeft verworven doordat Lady Di ze droeg maar ook veel celebrities en daar is het klassieke merk Hunter vermoedelijk aan ten onder gegaan.

Door de groeiende vraag in onder andere de Verenigde Staten was Hunter in 2008 genoodzaakt om drastisch te hervormen. De 96-jarige fabriek in het Schotse Dumfries ging dicht en moest deels verhuizen naar Edinburgh maar inmiddels worden de beroemde Hunter laarzen gemaakt in China en dat is ook het einde van de kwaliteit van de beroemde laarzen.

Als je geen grootgrondbezitter bent ken je de Hunter laarzen vermoedelijk via Kate Moss die ze veelvuldig heeft gedragen op de Glastonbury festivals of via de rode Hunter “wellies” van Angelina Jolie in de film Mr. & Mrs. Smith. Het Kate Moss effect behoede Hunter in 2005 wel van een vroegtijdige ondergang.

Als ik het over Hunter laarzen heb bedoel ik de Original Green Wellington laarzen uit 1956 die tegenwoordig de Original boot heet. Het iconisch ontwerp uit de jaren vijftig bestaat nog steeds uit 28 delen die in China met de hand worden gemaakt. Alleen is er door een aantal overnames toch wat aangepast in het productieproces waardoor de kwaliteit van de laarzen niet meer hetzelfde is.

De Chinese Hunter laars mag dan wel visueel hetzelfde zijn als het ontwerp uit 1956, er is wel een verschil. De laarzen scheuren na 2 maanden al waardoor je al gauw natte voeten krijgt en dat is voor een regenlaars niet handig.

Vorig jaar kreeg ik in mijn Hunter laarzen die een paar maanden jong waren ineens natte voeten en kon niet zo snel ontdekken hoe dit kwam maar uiteindelijk bleek dat de lijmnaad aan de zijkant van de laars spontaan openbarst. Er ontstaat een klein scheurtje op het knikpunt waardoor al snel water naar binnen dringt zelfs als je door een vochtig (dauw) grasveld loopt.

In diezelfde periode begonnen de nieuwe Hunter laarzen van mijn zoontje ook ineens spontaan te verschilveren, het leek net of de coating van de laarzen losliet. Volgens Hunter is het verschilferen van de laarzen van mijn zoontje een extreem zeldzaam probleem:

“We are proud that occurrences such as this are extremely rare, but we appreciate it has been very disappointing for you. I wish to assure you that Hunter takes the matter of quality seriously and aim to continually improve the performance of our products, for now and the future. We have invested significantly in our quality teams at our supply bases and have introduced robust physical product testing in line with globally recognised industry standards to continually improve the quality of our products, for now and the future”.

Over de oorzaak van de scheuren in mijn laarzen heb ik nooit een antwoord gekregen zodat ik er automatisch vanuit ging dat dit probleem ook zeer zeldzaam was. Dat bleek helaas niet zo te zijn.

Ik kocht onlangs weer nieuwe Hunters en na 2 maanden kreeg ik weer natte voeten op dezelfde plekken waar mijn oude Hunters ook scheurden. Via een kleine zoektocht via Google ontdekte ik al gauw lotgenoten met natte voeten en als je nog wat verder zoekt blijkt dat de Chinese Hunter laarzen niet zo goed zijn als de Original Green Wellington laarzen uit 1956.

Ik gebruik mijn Hunters voornamelijk om de hond uit te laten als het nat is buiten. Als ik het technisch bekijk via de gegevens van mijn Apple Watch heb ik zo’n 140 kilometer gelopen op de laarzen voordat ze beginnen te lekken.

De lekkages ontstaan na ongeveer twee maanden en steeds op dezelfde plekken bij het knikpunt van de laarzen. Dit is na een wandeling van 5 minuten door nat gras al zichtbaar in de vorm van natte sokken.

Het afgelopen jaar heb naast mijn Hunters ook Solognac laarzen van €29,99 gedragen en die vertonen na honderden kilometers nog geen enkele vorm van lekkage. Ze zijn niet alleen 1/4 van de prijs van een paar Hunter laarzen maar hebben mij inmiddels overtuigd dat Hunter laarzen niet meer zijn wat het is geweest.

Het nieuwe fashionable Hunter richt zich vooral op de bezoekers van festivals. Een weekendje Glastonbury is geen enkel probleem voor de laarzen van Hunter en je kan er daarna vast ook nog wel een paar dagen op dansen.

Voor klassieke bezigheden zoals de hond uitlaten of wandelen zijn ze helaas niet meer geschikt. Je moet de laarzen vooral zien als een hip fashion artikel voor festivals en om te dragen in de van Baerlestraat als het droog is. Maar als je echt hip wil zijn moet je Franse Le Chameau laarzen kopen.

Hunter kan dan wel zeggen dat ze hofleverancier is van de Britse Royals maar ondertussen zie ik veel foto’s waaruit blijkt dat de jonge garde zoals Kate Middleton en prins Harry op Le Chameau wellington boots lopen en niet meer op Hunters. Ook daar heeft het Kate effect toegeslagen maar dan in de vorm van duurzame Le Chameau laarzen.

Als je zoals ik in 1 jaar 3 paar Hunter laarzen koopt voor €130 per paar die na 2 maanden al gaan lekken is dat teleurstellend en nog meer als blijkt dat je goedkope rommel krijgt uit China waar je wel de klassieke prijs voor betaald.

Mijn allereerste paar Hunters heb ik jaren gedragen en duizenden kilometers op gelopen. Die kwamen uit een fabriek in het Schotse Dumfries en niet uit China en toen waren regenlaarzen ook nog niet hip….

MobileMac review: Catalyst Case voor de 12.9-inch iPad Pro

Vlak na het verschijnen van de 12.9-inch iPad Pro introduceerde Catalyst als eerste fabrikant een robuuste en waterdichte case voor de iPad Pro. De case stelt je in staat om je iPad Pro op vrijwel elke plek te gebruiken. Niet alleen op vakantie, op de camping of op het strand maar ook op werkplekken waar veel stof, vocht of zand voorkomt. De adviesprijs voor de 9.7-inch versie van de Catalyst case is €111.99 en de 12.9-inch versie kost €139.99. In deze MobileMac review kijken we naar de 12.9-inch versie.

De Catalyst iPad Pro case zit verpakt in een verpakking van karton waarin in de linker bovenhoek een kijkvenster van plastic zit verwerkt. Daar zie je alvast een gedeelte van iPad case. Op de achterzijde van de verpakking zie je de belangrijkste kenmerken van de Catalyst iPad Pro case. Die bespreken we uitgebreid in deze review.

De Catalyst iPad Pro case zit keurig verpakt in folie om beschadigingen te voorkomen. De eerste indruk over de case die we tijdens het uitpakken kregen was zeer positief. De gebruikte materialen zijn degelijk en geven een professionele indruk.

Op de achterzijde van de inlay van plastic waarin je de iPad Pro case aantreft zit een standaard en een plastic tooltje om de iPad Pro uit de Catalyst case te halen. Aan de linker onderkant van de case zit een uitsparing om de case te openen zodat je de iPad weer eenvoudig uit de case kan halen. In de verpakking ook een gebruiksaanwijzing die verwijst naar de garantie van 1 jaar en hoe je de iPad Pro in de case moet plaatsen.

De Catalyst iPad Pro case bestaat uit 3 componenten. Op de achterzijde en de zijkant zit een rand van rubber om impact te absorberen. Het hart van de case is van hard plastic wat voorzien is van pakkingen van rubber om stof of waterschade te voorkomen. De voorzijde bestaat uit een screenprotector met rondom een zwarte rand van hard plastic die een waterdichte verbinding vormt met de achterkant van de case.

Zowel de voor- als achterkant zijn voorzien van stevig doorzichtig folie. Op de voorkant spreken we van schermprotectie die de werking van de iPad niet negatief beïnvloed.

Hierboven zie je duidelijk hoe de afdichting bij de lightning-poort via een pakking van rubber werkt. Rondom de iPad zit rubber wat werkt als een bumper in geval van een val. Het rubber werkt ook als een soft grip om je iPad Pro goed vast te houden.

In het gedeelte van hard plastic is de case voorzien van afdichtingen van rubber en folie wat in staat is om geluid door te laten bij de speakers en microfoons.

Hierboven zie je duidelijk de plastic behuizing met de zwarte pakkingen van rubber en het folie voor de luisprekers aan de onderkant van de iPad Pro. Op de bovenste foto zit het dopje van rubber in de lightning-poort en op de onderste foto niet.

De response van het display van de iPad Pro met de screen protector van de Catalyst case werkt goed, de folie die voor de touch-ID vingerafdrukscanner zit werkt ook prima.

De Catalyst iPad Pro case voldoet aan de internationale IP-68, Ingress Protection (IP) norm. Dat komt er op neer dat je iPad Pro in de case 8 uur in een ruimte met opstuivend talkpoeder zal overleven en dat je iPad Pro gedurende 1 uur maar liefst 2 uur onder water kan blijven zonder lekkages. Elke case is getest op waterdichtheid maar als het onverhoopt toch mis gaat krijg je gedurende de garantieperiode van 1 jaar wel een nieuw hoesje maar geen nieuwe iPad. De case is prima in staat om vuil tegen te houden en de valtest van 1.2 meter hoogte geeft je iets meer zekerheid als je, je iPad uitleent aan bijvoorbeeld een kind.

We hebben de Catalyst iPad Pro case getest in onze keuken en hem 2 uur onder water gehouden met behulp van een fles Bobby’s gin. Dat is natuurlijk geen diepte van 2 meter zoals de IP-68 norm maar wel genoeg om te laten zien dat de case daadwerkelijk waterdicht is. De meeste hoesjes vertonen in de gootsteen na 30 minuten onder water vaak al wat condens in de case en als je langer doorgaat met zo’n watertest dan worden die condens vlekken al snel druppels.

Nadat de case na twee uur uit het water kwam zagen we in de case geen enkel spoor van vocht of condens. De case is dus daadwerkelijk waterdicht en voldoet volledig aan de IP-68 norm. Toch kunnen we je het niet aanraden om met je iPad te gaan zwemmen.

We hadden de test nogmaals kunnen doen met onze iPad Pro in de case maar dat zou een herhaling zijn van hetgeen we hierboven al hebben beschreven. De Catalyst case is zeer betrouwbaar onder extreme omstandigheden. We kunnen ook wel stellen dat het op dit moment absoluut de beste waterdichte case is die je kan kopen voor je iPad Pro. Die constatering hebben we ook al eerder getrokken voor de Catalyst case voor de iPhone 6.

De achterkant van de case is voorzien van een zwarte rand van rubber die in staat is om impact te absorberen. De case zal door deze rand ook niet snel ergens vanaf glijden. In de zwarte rand van rubber zitten aan zowel de onder- en bovenkant kleine gaatjes voor de stereo speakers van de iPad Pro. Naast de uitsparing voor de camera op de achterzijde tref je deze gaatjes ook aan maar die zijn voor de microfoon op de achterkant van de iPad Pro.

Aan de bovenkant zit een lipje voor de hoofdtelefoon ingang. Dit lipje is voorzien van een dopje wat het geheel waterdicht afsluit. De eerste paar weken is het openen een beetje wennen maar als het rubber wat soepeler is geworden gaat dit een stuk eenvoudiger.

Hierboven zie je op de foto links het dopje van rubber voor toegang tot de lightning-connector. Dit dopje valt perfect in het frame van hard plastic wat het hart vormt van de Catalyst iPad Pro case. De uitsparing voor de camera is voorzien van een degelijke optische lens en heeft geen nadelig effect voor de kwaliteit van de foto’s.

Hierboven zie je de dopjes van de hoofdtelefoon-ingang en de lightning-connector in de doorzichtige behuizing van hard kunststof. Ook goed te zien op de foto’s is de rand van rubber die rondom de case zit ter protectie tegen val of stootschade.

De rand van rubber rondom de case is aan de achterzijde voorzien van een membraan met holle vierkantjes die impact op de achterzijde bij een val weten te reduceren. Het rubber van de case voelt zeer degelijk aan en stinkt niet. De bediening van de aan/uitknop werkt prima maar de volumeknoppen moet je vrij hard indrukken. De Smart Connector aan de zijkant is in de case niet meer toegankelijk maar die is vooral handig voor kantoor types en die gebruiken weer andere hoesjes.

De Catalyst iPad Pro case maakt je iPad wel wat dikker maar voor zo’n robuuste case valt dat nog best mee. De dikte van de 12.9-inch iPad Pro is zonder case 6,9 mm en met de Catalyst case 1.95 cm. De lengte van de case is 32.5 cm en de breedte 23.8 cm.

Bij de Catalyst iPad Pro case zit ook een zogenaamde flat-pack, een standaard die je in verschillende posities kan gebruiken. Zo kan je eenvoudig naar Netflix kijken of je iPad gebruiken zonder hem constant vast te houden.

De iPad Pro is een kostbaar bezit en om dat te beschermen is de Catalyst case eigenlijk onmisbaar. Een val van een leestafel kan je iPad Pro al onherstelbaar beschadigen. Dan is een investering voor een Catalyst case opeens niet zo veel geld meer. We realiseren ons dat een hoesje voor een iPad Pro van meer dan €100 best veel geld is maar na een val is een nieuwe iPad Pro nog steeds aanzienlijk duurder.

De case is zeer geschikt voor avonturiers, reizigers, ouders met jonge kinderen of gewoon op werkplekken met stof of vocht waar je een iPad Pro eigenlijk niet durft te gebruiken. De Catalyst case maakt dat wel mogelijk. De Catalyst case voor de 12.9-inch iPad Pro is hier te koop voor €139.99 en de versie voor de 9.7-inch iPad Pro kan je hier bestellen voor €111.99.

GoPro Karma Grip review. De perfecte steadicam voor in je rugzak

GoPro introduceerde de Karma Grip vorig jaar in september. Inmiddels is de Karma Gimbal ook in Nederland te koop. Ik gebruik hem al wat langer en heb hem uitgebreid getest voor deze review. De Karma Grip is de eerste gestabiliseerde 3-assige gimbal van Gopro. Je kan hem los kopen voor €349.99. Naast de Karma Grip heb je ook nog een GoPro camera nodig om de grip te kunnen gebruiken. De uitgebreide review over de GoPro Hero5 kan je hier lezen.

De Karma Grip zit verpakt in een keurige doos van karton. Op de doos staan de belangrijkste kenmerken van de Karma Grip. Bestellen kan via de website van GoPro en verzenden is gratis.

In de doos tref je naast een snelstartgids ook de Grip Case aan. Deze is weerbestendig en de bovenkant van de case is voorgevormd voor de grip plus houder. Zowel de onder als bovenkant van de case zijn zijn robuust uitgevoerd zodat de case enige impact kan weerstaan en je Karma Grip veilig verpakt is.

Naast de Karma Grip met de standaard houder voor de Hero5 tref je een mounting ring aan om de grip aan GoPro mounts te bevestigen, klittenband, polsriem en een USB-C kabel. Het klittenband is om de grip te zekeren als je hem bijvoorbeeld met de bijgeleverde mounting ring aan een monopod of selfie stick bevestigd. Voordeel van de ring is vooral dat deze met vrijwel alle GoPro accessoires is te gebruiken. Je hangt hem aan je rugzak, plakt hem op het dak van je auto of met de GoPro Chest Harness Mount bevestig je de Karma Grip op je borst om zo een gestabiliseerde POV opname te maken als je met je mountainbike van een berg afstort.

De Karma Grip in de Grip Case, het interieur van de case is ook voorgevormd zodat de grip er prima in past. In de case nog wat uitsparingen voor kabels en een extra accu.

De GoPro Karma Grip bestaat uit twee delen. De Karma Grip Handle en de Karma Stabilizer. De GoPro Karma Grip is standaard geschikt voor de GoPro HERO5 Black. De Karma grip plus GoPro HERO5 weegt 604 gram.

Er is als optie een extra houder te koop voor €34,95 zodat je een GoPro HERO4 Silver of Black Edition kan gebruiken met de Karma Grip. Deze zomer komt er ook een houder op de markt voor de HERO5 Session of die ook geschikt is voor de HERO4 Session is (nog) niet bekend.

De Grip Handle is voorzien van functietoetsen. Deze zijn voorzien van begrijpelijke icoontjes en als je ze indrukt hoor je een klikje. Met de klok mee zie je de opnameknop, de TAG knop om een hoogtepunten tijdens een opname te markeren, de vergrendeling voor de tilt mode, accu capaciteit, aan/uitknop plus mode knop als de grip aan staat. Wat er ten opzichte van de DJI Osmo ontbreekt is een pan/tiltknopje om de camera handmatig via een joystick te laten bewegen.

De grip ontneemt je enigszins het zicht op het display van de Hero5. Je kan wel aardig zien wat je doet maar dat kan natuurlijk beter. Je kan ook je iPhone of Android gebruiken om live video van de GoPro op het display van je smartphone te zien via de gratis Capture app. Zo kan je prima een WYSIWYG compositie bepalen.

De GoPro Karma Grip is zeer gebruiksvriendelijk. De afgelopen tijd heb ik hem een aantal keer meegegeven aan personen die nog nooit een gimbal hadden gebruikt en de beelden die ze hadden opgenomen waren allemaal prachtig. Sterker nog sommige van die shots zijn zelfs uitgezonden in het NOS Journaal en Nieuwsuur.

De bouwkwaliteit van de Karma Grip is zeer goed, hij voelt zeer degelijk aan en heeft een professionele uitstraling. De grip is niet waterdicht maar kan wel tegen een stootje. Inmiddels staan er al tientallen video’s online die gemaakt zijn met de GoPro Karma Grip. Vaak zijn ze afkomstig van (gesponsorde) medewerkers van GoPro maar de onderstaande video is gewoon van iemand die niet commercieel verbonden is aan GoPro.

Het handvat van de Karma Grip noemen ze bij GoPro de Grip Handle. Deze is voorzien van een accu die zeer lang meegaat. De Hero5 camera haalt zijn energie ook uit de Grip Handle die binnenkort voor zo’n €99 ook als extra accessoire te bestellen is. Dat is handig als je meer accucapaciteit dan de standaard 2 uur nodig hebt of als je na verloop van tijd een nieuwe accu nodig hebt.

Op sommige websites en in reviews zag ik klachten over de accu van de Karma Grip. Dit omdat deze niet te vervangen zou zijn. Dat is dus onzin. In de praktijk ging de Karma Grip bij mij minstens zes keer langer mee dan de DJI Osmo met één accu. Onlangs haalde ik 3,5 uur dus de gebruiksduur is prima. Als de grip helemaal leeg is, is je GoPro nog steeds 100% opgeladen.

Het opladen van de grip met een standaardoplader duurt minstens 6 uur. Als je een snellader van GoPro koopt duurt dit nog maar 2 uur. Tijdens het laden zie je pulserende witte LED lampjes op de grip. Als ze alle 4 blijven branden dan is de Grip vol. Tijdens het laden zie je op de Hero5 ook een indicatielapje. Rood is laden en als het lampje uit is dan is de Hero5 ook volledig opgeladen.

Als extra accessoire kan ik je zeker de filters van PolarPro aanraden. De set bestaat uit een polarisatiefilter, een ND-filter en een ND8-grijsverloopfilter. Ze verbeteren de foto- en videokwaliteit en zijn bij zonnig weer echt onmisbaar.

Ten opzichte van de DJI Osmo is de Karma Grip bijna helemaal stil tijdens gebruik. Je hoort niet constant het zoemende geluid van de motoren van de gimbal. De houder zorgt er wel voor dat de microfoons deels afgedekt zijn. Het is ook niet mogelijk om een externe microfoon aan de GoPro te bevestigen.

De stabilisatie van de GoPro Karma Grip is zeer goed. De afgelopen tijd heb ik meerdere gimbals getest maar de GoPro Karma Grip is qua stabilisatie echt een top product. Het gebruik is ook goed doordacht. Je zet hem aan en binnen 10 seconden kan je beginnen met opnemen. De beeldkwaliteit is onder vrijwel alle omstandigheden prima. Zelfs toen ik onlangs tijdens een demonstratie over een grasveld met kuilen aan het fietsen was bleef het beeld stabiel en zag het eruit alsof ik met een drone aan het vliegen was. Technisch gezien is de beeldkwaliteit van de DJI Osmo is beter maar dat materiaal moet je achteraf vaak nabewerken. Daarbij moet je ook goed opletten wat je doet. De automatische witbalans van de Hero5 is veel beter en de beelden van de GoPro kan je ook meteen zonder nabewerking gebruiken. Nadeel van de DJI Osmo in een professionele workflow is de progressive norm. Omzetten van progressive naar de interlaced EBU norm geeft bij de DJI Osmo enorme aliasing problemen terwijl de GoPro Hero5 daar geen last van heeft.

De bovenstaande leader voor NPO Politiek is opgenomen met een GoPro Karma Grip en de Hero5. Dat zou met een DJI Osmo niet mogelijk zijn geweest omdat het omzetten van de beelden in een broadcast omgeving problemen geeft. De GoPro Karma Grip met Hero5 is prima te gebruiken en natuurlijk ook zeer geschikt voor web en home video’s.

Van alle 3-assige gimbals die ik het afgelopen jaar heb getest is de GoPro Karma Grip absoluut mijn favoriet. Dat heeft vooral te maken met het gebruiksgemak, je zet hem aan drukt op opname en je kan je volledig concentreren op je shot als je iets moois wil maken. Daarnaast is de grip ook zeer geschikt voor beginners als point-and-shoot gimbal.

Voordeel ten opzichte van de DJI Osmo is dat je niet veel hulpstukken nodig hebt. De DJI Osmo krijgt met alle extra’s die je nodig hebt al gauw een uitstraling alsof hij niet af is zodat je er van alles moet aanhangen. Hoe dat precies zit kan je in deze DJI Osmo review lezen. Met de komst van de Karma Grip kan ik je de DJI Osmo ook niet echt meer aanraden tenzij je cineast bent.

De GoPro Karma Grip kost €349.99. De Grip is standaard geschikt voor de GoPro Hero5. Via een extra houder van €34,95 is de grip ook te gebruiken voor eigenaren van een  GoPro HERO4 Silver of Black Edition. Ondersteuning voor de GoPro Session komt deze zomer. De review over de GoPro Hero5 kan je hier lezen.

Review: OtterBox Defender case voor de iPhone 7

Zelf krijg ik regelmatig de vraag wat voor case ik gebruik voor mijn iPhone. Sinds de iPhone 6 (Plus) is mijn favoriete case de OtterBox Defender. De case is niet waterdicht maar sinds de komst van de iPhone 7 maakt dat ook niet meer uit. De case kost op dit moment € 36,99 en dat is niet veel geld voor deze kwalitatief hoogwaardige case met een zeer goede bescherming tegen krassen en stoten.

Zelf gebruik ik op dit moment de Jet Black iPhone 7 en aangezien die nogal krasgevoelig is moet je eigenlijk wel een case kopen. De OtterBox Defender voor de iPhone 7 gebruik ik sinds september en dus hoog tijd voor een review.

In de verpakking tref je de OtterBox Defender case aan plus een houder met een clip om hem bijvoorbeeld aan je broek te bevestigen. Zelf gebruik ik die nooit maar ik kan me zo voorstellen dat die best handig kan zijn tijdens het uitoefenen van sommige beroepen en dan heb je een derde laag protectie.

Van links naar rechts de houder met bevestigingsclip die 360 graden draaibaar is. Daarnaast de achterzijde van de Defender case. Op de afbeelding daarnaast de houder met de twee opstaande hoeken waarin je de case vastklikt.

De Defender case zelf is opgebouwd uit twee lagen die samen een zeer goede protectie bieden. De buitenste laag bestaat uit een schokabsorberende body van synthetisch rubber. De interne case is gemaakt van polycarbonaat.

De body van synthetisch rubber heeft als voordeel dat hij zeer goed schokken kan absorberen. Qua gebruiksgemak heeft de case een goede grip maar door de meerdere lagen van bescherming maakt hij je ultraslanke iPhone 7 wel dikker. Op de achterkant van het gedeelte van synthetisch rubber staat de OtterBox merknaam. Het binnenste gedeelte van polycarbonaat heeft op de achterzijde een kijkvenster met folie zodat je het Apple logo op je iPhone nog kan zien. Het folie zorgt ervoor dat er geen zand of vuil in de case kan binnendringen. Voor de uitsparing voor de camera en de flitser zit gelukkig geen folie omdat dat ten koste gaat van de beeldkwaliteit.

De OtterBox Defender case is voorzien van een geïntegreerde screenprotector. De folie daarvan is inmiddels dunner dan voorgaande versies zodat de response van het touchscreen ook beter is geworden. Op de touch ID sensor zit ook folie die de werking daarvan niet belemmert.

Aan de onderkant van de case zitten 2 uitsparingen voor de microfoon en speaker van de iPhone 7. Aan zowel de rechter en linkerkant van de case zit in het midden een uitsparing van polycarbonaat zodat je de iPhone goed in de bijgeleverde houder kan klikken. De knoppen om het volume te bedienen of om de iPhone te Aan/uit te zetten of te laten sluimeren werken bijzonder goed.

Hierboven de 4 delen van de OtterBox Defender case met in het midden een iPhone 7. In één oogopslag maakt dat ook meteen duidelijk dat deze case je iPhone 7 veel groter maakt. Ook goed zichtbaar is dat de bodem van het polycarbonaat gedeelte is voorzien van een extra laagje foam wat impact kan absorberen. Het zorgt er vermoedelijk ook voor dat kleine (stof)deeltjes die binnen kunnen dringen via de uitsparing van de lens niet verder in de case zakken of gaan krassen.

Als je de case voor het eerst in gebruik neemt duurt het ongeveer 1 minuut om je iPhone 7 in de case te stoppen. Als je later je iPhone 7 weer uit de case wil halen duurt dit niet langer dan 30 seconden. De case is wat dat betreft zeer gebruiksvriendelijk en ook goed te gebruiken als tweede case naast een wat minder robuust hoesje.

Het omhulsel van synthetisch rubber heeft als voordeel dat de case een goede grip heeft en de case zal niet snel ergens vanaf glijden. De case is voorzien van een productie datum plus een barcode die de echtheid van de case moet garanderen.

De uitsparing voor de camera in het polycarbonaat en het omhulsel van synthetisch rubber zorgen voor een goede bescherming van de camera. Door de opbouw van de case ligt de camera hierdoor wel zo’n 5mm diep in de case. Voordeel is wel dat de case hierdoor wel invallend licht op de lens voorkomt.

Het binnenste gedeelte van polycarbonaat is voorzien van 7 lipjes die de twee delen van de case keurig in elkaar vastklikken.

Omdat de OtterBox cases wereldwijd zeer populair zijn is de case op een aantal punten voorzien van de OtterBox merknaam. Dit is gedaan om het origineel te onderscheiden van een kopie uit China.

Het polycarbonaat gedeelte is eenvoudig in het omhulsel van synthetisch rubber te bevestigen. In het polycarbonaat zit rondom een opstaand randje wat eenvoudig vastklikt in het rubber.

In Nederland is alleen de zwarte variant van de case te koop. In De Verenigde Staten zijn ook gekleurde versies van de case verkrijgbaar. De OtterBox Defender case is met een prijs van iets meer dan €35 echt een koopje. In 2014 betaalde je nog € 59,99 voor de case.

De case heeft een minimalistische robuuste uitstraling. De knop voor de trilstand en de ingang voor de lightning connector zitten mooi weggewerkt in de case.

De lightning connector is via een lipje bereikbaar. Ik gebruik deze case nu al bijna een half jaar het lipje ziet er nog steeds als nieuw uit. Er zijn geen vouwrandjes zichtbaar of enige andere vorm van slijtage. De case zelf ziet er ook nog steeds perfect uit. Mijn vorige OtterBox Defender case is overigens inmiddels in gebruik bij mijn zoontje en na ruim twee jaar gebruik zijn ook over die case nog steeds geen noemenswaardige problemen te melden.

Het lipje waarachter het geluid aan/uit knopje zit verborgen. Goed zichtbaar zijn ook de twee afgedekte volumetoetsen van de iPhone 7. Qua gebruiksgemak zijn deze toetsen erg goed gemaakt en daar kunnen andere fabrikanten van robuuste iPhone hoesjes nog wat van leren.

Voordeel van de OtterBox Defender case is vooral dat je eigenlijk nooit meer hoeft na te denken waar je, je iPhone instopt of neerlegt. In een tas met sleutels zal je iPhone 7 niet snel beschadigen. Als hij ergens vanaf valt is de overlevingskans zeer groot. De case is niet volledig water en stofdicht maar je iPhone 7 is dat wel volgens de IP67-norm. Dat komt er op neer dat het toestel volgens de specificaties 30 minuten onder water kan tot een diepte van 1 meter. Apple geeft alleen geen garantie. Dat is niet omdat de iPhone 7 niet goed gebouwd is maar omdat je altijd mensen hebt die toch langer en dieper onder water gaan en dat is voor Apple (nog) niet te controleren.

De voorkant van de OtterBox Defender case is bij het hoorgedeelte ook open. Dit is gedaan voor de inge­bouwde stereo­speaker, nabijheidssensor en de FaceTime HD‑camera op de voorzijde van de iPhone 7.

Tot slot nog enkele foto’s van de case plus bijgeleverde clip. De clip is vooral handig om het display te beschermen tijdens extreme werkzaamheden. De clip is overigens ook nog te gebruiken als houder om een video te kijken.

OtterBox heeft de Defender case voor de iPhone 7 nog beter gemaakt dan zijn voorganger. Het synthetisch rubber is nieuw en voelt iets minder glad aan dan de siliconen van de voorgaande case. Ik kan na een aantal jaren gebruik van OtterBox cases wel concluderen dat de Defender serie qua prijs/kwaliteit de beste case is die je kan kopen voor je iPhone 7 (Plus). Voorgaande MobileMac reviews over OtterBox producten kan je hier vinden.